Мястэчка

 – Чым я змагу дапамагчы незнаёмаму чалавеку?

– Шмат чым, – запэyнiвала Юля. – Давай сустрэнемся, – прапанавала.

– Я прыйду, як дурань, – iзноy засумняваyся Пiнокiа, – а ты пасмяешся з сяброyкамi цi сябрамi над разведзеным лохам?

– Навошта ты так? – сумна прамовiла Юля. – Я не такая.

– А якая?

– Табе спадабаецца.

– Гэта несур'ёзна, – вырашыy скончыць размову Пiнокiа.

– Ведаеш пустку за ваенкаматам? – спытала тады Юля.

– Дапусцiм, – адказаy Коля.

– Праз паyгадзiны на пустцы, – прапанавала Юля.

– Ты не прыйдзеш, – сумняваyся Пiнокiа.

– Вось i праверыш.

– Як я цябе пазнаю? – нарэшце зацiкавiyся Пiнокiа.

– Я прыгожая, не дурная. Да таго ж на пустцы, акрамя мяне, нiкога не будзе.

– Навошта прыгожай i не дурной знаёмiцца з такiм, як я? – iзноy сумневы.

– Каб павялiчыць тваю самаацэнку, – прагучаy адказ. – Я чакаю. Час пайшоy.

Юля адключыла тэлефон. Яна дала Колю паyгадзiны, таму што iсцi яму было далекавата ад Цэнтра да новабудоyляy. Гэта ёй – выбегчы з пад'езда i завярнуць за вугал дома.

Аднак уседзець мiж чатырох сцен Юля не магла. Яна пайшла на пустку да пакiнутых пасля будоyлi бетонных плiт, складзеных адна на адну. Іх было пяць. Юля забралася на пятую, самую верхнюю, села на край, звесiyшы ногi.

Пачынала цямнець. Сюды нiхто не хадзiy. Пустка нiкога не прыцягвала. Тут не схаваешся, калi што якое. Вецер прадзьмуваy. Але Юля не баялася ветру. Яна лiчыла яго сябрам, гэтак жа, як i зоркi, якiя паволi yспыхвалi y нябеснай далечы. Толькi iм дзяyчына давярала свае вершы, чытала yголас, слухала сябе i вецер.

Зоркi i вецер верылi Юлi, захоyвалi yсе яе сакрэты i слёзы.

Пiнокiа спазняyся. Юля паглядзела на гадзiннiк. Паyгадзiны даyно мiнулi. Але ёй не хацелася верыць, што ён не прыйдзе. Яна азябла, цела бiла дрыготка. Вецер, адчуваючы, што Юля знайшла кагосьцi яшчэ апроч яго, раyнаваy. Стала яшчэ цямней. Юля не сыходзiла.

Яна пачула яго крокi раней, чым усвядомiла, што ён прыйшоy.

Пiнокiа падняyся на верхнюю плiту. Юля кiнулася да яго, павiсла на шыi.

Інстыктыyна Коля абняy яе, прыцiскаючы да сябе дрыготкае, як змерзлае кацяня, цела.

– Гэта ты, – прашаптала Юля, зазiраючы y вочы юнаку. – Я Юля, – назвалася.

– Ты yся дрыжыш, – прамовiy Пiнокiа.

– Так не адпускай мяне, – папрасiла Юля. – Можа, дрыжаць перастану.

– Навошта я табе? – здзiyляyся Пiнокiа, таму што дзяyчына сапраyды выглядала шыкоyна. – Што цябе, такую, i мяне можа аб’ядноyваць?

– А я табе зусiм не падабаюся? – занепакоiлася Юля.