Мястэчка

Заплечнiк Даша памяняла на касматую торбу, кшталту паштовай, паклала некалькi падручнiкаy i сшыткаy туды. Да школы яе падвезлi на машыне, хоць iсцi – пяць хвiлiн. Цiмур вырашыy, што ад школы зручнейшы выезд на трасу.

Потым сёстры абнялiся на развiтанне. Цалавацца не сталi, каб не запэцкаць адна адну памадай. Вера абяцала прывесцi y наступны прыезд яшчэ абновак па тэме.

Дажджу з ранiцы не было. Ноч яго спажыла цалкам, размазала па асфальце, пакiнуyшы адно лужыны.

У двары, ля самых варот, дагнала Паyлоyская.

– Прывiтанне, – усмiхнулася.

– Прывiтанне, – патупiyшы вочы, адказала Даша i засаромелася. Яна ж памятала, хоць i не yсё.

– Ты чаго, за суботу перажываеш? – здагадалася Таня. – Забудзься i разатры.

– Праyда, цi што? – падняла вочы на сяброyку Даша.

– Вядома, – кiyнула Таня. – Клёвы прыкiд, – зацанiла. – Крута!

– Тань, а хто гэты мужык, ну, якi нёс мяне?… – вырашыла спытаць Даша, каб ведаць: раптам перасячэцца калi-небудзь з iм, а памятала толькi нос яго шырокi i такiя ж скулы гладкапаголеныя, ды вочы зялёныя i yважлiвыя.

– А ты чо, не памятаеш? – не паверыла Таня.

– Памятаю, – няyпэyнена адказала Даша. – Але не да канца, – дадала.

– Гэта наш Мiкалай Мiхайлавiч, – з гонарам прамовiла Таня.

– Той, пра якога вы казалi?

– Ён самы, – ахвотна пацвердзiла Таня. – Але ты не ведаеш самага цiкавага, – па-змоyнiцку падмiргнула. – Мiкалай Мiхайлавiч потым такi клас самаабароны паказаy. Хвалей наш нейкiх вырадкаy мясцовых сабраy, i яны прасачылi за намi, калi мы цябе дахаты неслi, дакладней, Мiкалай Мiхайлавiч нёс, а я дарогу паказвала, таму што да сяструхi тваёй не маглi датэлефанавацца.

– Ты чо?! – здзiвiлася Даша.

– Ды Ван Дам адпачывае! – захоплена выклiкнула Таня. – Мiкалай Мiхайлавiч iх як цуцыкаy раскiдаy, – працягвала. – І yсё так хутка, прыкiнь, я нават спалохацца не паспела. А адзiн з нажом на Мiкалая Мiхайлавiча кiнуyся…

– І чо?

– Ты б бачыла! – захаплялася yспамiнам i перажытымi адчуваннямi дзяyчына.

– Чо ты тут сачыняеш, Паyлоyская! – дзяyчат дагналi Хвалей з Кастальцавым.

– Сачыняюць бабы на кiрмашы! – адказала Таня.

– А ты, чо, не баба? – заiржаy Хвалей.

– Яна дзяyчынка яшчэ, – умяшаyся Кастальцаy.