Мястэчка

Пасопвала сабе тая y глыбокiм сне, лежачы правай шчакой на падушцы. Схадзiла на кухню, папiла вадзiчкi, праверыла, як татка. Таго не было. Успомнiла, што яму y начную. Ён рабiy вартаyнiком на масласырзаводе. Вярнулася y пакой. Толькi хацела прылегчы, як Дашка зноy загарлапанiла штосьцi «Слотаyскае», перавярнуyшыся на спiну i размахваючы рукамi, нiбы y трызненнi. Сяк-так супакоiyшы малую, змочваючы ёй скронi халоднай вадой, Вера вырашыла, што лепш панаглядаць, а то яшчэ паб'ецца Дашка аб верхнi ложак у незразумелым прыпадку.

Так i праседзела ноч да ранiцы, як сядзелка ля цяжкахворага.

Потым прыйшоy бацька. Вера прыгатавала яму яечню.

– Што з Дашай? – спытаy ён у старэйшай дачкi.

– А што? – хаваючы вочы, адчуваючы вiну за Дашкiн стан, адгукнулася Вера.

– Яе прынёс нейкi мужык на руках у суправаджэннi Танi Паyлоyскай, – адказаy Сяргей Мiкалаевiч, сядаючы за стол.

– Я ведаю, мне Таня тэлефанавала, – сказала Вера.

– Напiлася, цi што? – здагадаyся Сяргей Мiкалаевiч.

– Ды не, тата, пэyна, дрэнна стала, – павярнуyшыся спiнай i робячы выгляд, што мые патэльню y ракавiне, адказала Вера.

– Дапусцiм, – зрабiy выгляд, што паверыy, Сяргей Мiкалаевiч. – А з аблiччам яе што? – спытаy.

– А што? – Вера зрабiла выгляд, што не зразумела.

– Ты мне не штокай, – жаваy Сяргей Мiкалаевiч, – я пытанне задаy.

– Тат, у нас, у дзяyчынак, – паспрабавала растлумачыць дачка, – зусiм iншае паняцце пра прыгажосць, чым у вас, мужчын. Даша эксперэментуе. У яе yзросце гэта нармальна.

– І ванiтаваць ва yсiх навiдавоку – таксама нармальна? – з'яхiднiчаy Сяргей Мiкалаевiч.

 – Вушы вянуць, як пра вас мне пачынаюць вымаyляць. Не ведаеш, куды ад сораму дзецца.

– А ты пабольш слухай, – заявiла Вера.

– Добра, – даядаючы, прамовiy Сяргей Мiкалаевiч, – вернецца мацi, разбярэцца з Дашкай. З табой ужо бескарысна. Я спаць.

І так заyсёды. Бацька нiколi не yнiкаy i не спрабаваy углыбiцца y праблемы yласных дзяцей. Імi займалася мама. Ён наогул быy шчаслiвы, калi яго нiхто не чапаy i не турбаваy, уткнуyшыся y тэлевiзар, па якiм глядзеy фiльмы з DVD-дыскаy.

Жыццё на экране хвалявала яго больш, чым сям'я. Для прыстойнасцi скажа пару павучальных слоy, пачуyшы пра дочак што-небудзь на вулiцы цi на працы, i yсё. Эгаiст, адным словам. Навошта тады жанiцца было, дзяцей заводзiць? Ім жа, апроч матэрыяльнай дапамогi, патрэбна i маральная падтрымка блiзкiх людзей. А так атрымлiвалася, што татка проста адкуплiваyся грашыма, абы яго пакiнулi y спакоi.