Мястэчка

 – Я яшчэ нiколi…

– Усё бывае калi-небудзь упершыню, – вымавiла Руслана Мiхайлоyская – высокая хударлявая бландзiнка, разлiваючы па шкляначках вiно.

– Пi, – працягнула адну шкляначку Дашы Аля, – за смеласць.

Даша yзяла шкляначку аберуч, зiрнула y вадкае яго змесцiва i пачала пiць хуткiмi маленькiмi глыткамi, не адрываючыся, пакуль не выпiла yсё.

– Цыгарэтку? – прапанавала Аля.

Даша згодна кiyнула, зацягнулася няyмела, закашлялася.

– Пачакай, – спынiла сяброyку Таня, таму што Даша гатовая была заплакаць, цi то ад дыму, што патрапiy у лёгкiя, цi то ад смеху дзяyчат, якiх расссмяшыла неспрактыкаванасць госцi, – я пакажу.

Даша зрабiла так, як падказала Таня. Вочы яе адразу павiльгатнелi, падлога паплыла. Здавалася, яна знаходзiлася на борце нейкай яхты, што калыхалася на хвалях. Стала добра i прыемна. Потым вочы раптам загарэлiся, аднекуль з'явiлiся бадзёрасць у прыскок з весялосцю, i Даша адчула, што ведае дзяyчат з метадычнага кабiнета сто гадоy.

– Ну як? – Таня пацiкавiлася станам сяброyкi.

– Клёва! – паказала Даша вялiкi палец, падняты yгару, i зацягнулася яшчэ. – А што святкуем? – спытала.

– Нараджэнне новага чалавека, – адказала Юля Перасiльд – пякучая брунетка з кароткай стрыжкай, неверагодна пластычная i абаяльная.

– А хто нарадзiyся? – не зразумела Даша.

– Ты, – прагучаy адказ.

– Ды ну вас, – засаромелася Даша. – Гонiце, пэyна.

– Хто гонiць? – запярэчыла Аля. – Гонiць дзед Андрэй сэм у Пацейках.

– Ну дзякуй тады, – не знайшла чаго iншага адказаць Даша. – А як вы тут… Дырэктрыса не заругае? – паказала рукой на стол з алкаголем.

– Не хвалявайся, – запэyнiла Юля. – У нас усё чыкi-пукi.

– Калi дзяжурыць Мiкалай Мiхайлавiч, – сказала Руслана, – дырэктрыса спiць спакойна i нiколi яго не правярае.

– А хто такi Мiкалай Мiхайлавiч? – не разумела Даша.

– О, Мiкалай Мiхайлавiч, – падмiргнула госцi Юля, – гэта Мiкалай Мiхайлавiч. Адным словам, лапачка.

– Бусечка, – падтрымала Аля.

– Мiравы чэл, – дапоyнiла Руслана.

– Наш новы рэжысёр, – больш падрабязна растлумачыла Таня. – Малады, параyнальна, жудасна разумны, але афiгенна абаяльны. І так нас разумее…

– Так разумее, – падтакнула Юля, – што дазваляе некаторыя непрадугледжаныя, несанкцыянаваныя…

– Язык не зламi, – перабiла сяброyку Руслана.

– Карацей, з iм можна yсё, – паставiла кропку Аля, – i за iм, як за мурам. Нiколi не здасць i не зробiць балюча.