Беларускі раман

 – Так, „прывiтанне“ ды „пакуль“, яшчэ паштовымi маркамi абменьвалiся, разам у гурток фiлатэлiстаy хадзiлi».

– Ды чаго ты yсё верцiшся! – смяяyся Руслан, плячо Вадзiмава, аднак, не выпускаючы.

Корбут не адказаy i паволi yсё ж павярнуyся назад, у той бок, адкуль пачуy прыгожы голас.

За яго спiнай, за метраy пяць, сценкай стаяла купка нефармалаy, пярэстая, як па yзросце, так i па вопратцы. Сiмпатычны голас, ён быy упэyнены, належаy невысокай, але прыгожай, на яго погляд, брунетцы з некалькiмi зялёнымi пасмамi, у байцы з Куртам Кабэйнам на грудзях, у чорных вузкiх джынсах i y высокiх красоyках.

Дзяyчына, не звяртаючы yвагi на нефармалаy, пiльна пазiрала y Вадзiмавы вочы, паволi падносячы цыгарэту да сваiх вуснаy, паволi зацягваючыся i выдыхаючы дым, паволi апускаючы руку з цыгарэтай…

– Дык ёсць у цябе грошы? – Падышла да Вадзiма, прапанавала цыгарэту.

Вадзiм моyчкi згадзiyся, зачараваны вачыма дзяyчыны – вялiкiмi, бяздоннымi, цёмнымi i густымi, як гушча кавы на донцы фiлiжанкi, зацягнуyся.

– А што будзе… калi ёсць? – хрыпла прагучаy яго голас.

– Нiчога не будзе, – пацiснула плячыма дзяyчына. – Як табе? – пацiкавiлася наконт цыгарэты.

– Што гэта? – яшчэ раз зацягнуyся Вадзiм.

– Анаша, – проста адказала дзяyчына, нiбыта гэта была цукерка.

– Н-да, – пацягнуy шыю Вадзiм.

– А чаго ты здзiyляешся? – прамовiла дзяyчына. – Цi табе апошнiя мазгi y войску адбiлi?

– Не апошнiя.

– Тады не цягнi гуму, а скажы, згодны ты з намi тусавацца цi не?

– За свае грошы?

– Цябе нiхто не прымушае. Аднак, што табе важней: чарговая серыя «Санта-Барбары» цi добрая кампанiя? Толькi кажы праyду…

– Тэлевiзар мне няма часу глядзець, – адрэзаy Вадзiм, – а вось вы, спадарыня, даволi добра дасведчаная пра серыялы па тэлебачаннi…

– Яшчэ б, – згадзiлася дзяyчына, – калi бабуля з мамуляй памяшалiся на серыялах, да таго ж, пачалi па чарзе параyноyваць гераiнь са мной.

– Гэта сумна.

– Няyжо весела? Але ты не адказаy.

– Згаджайся, кораш, – шапнуy яму на вуха Руслан, якi yвесь час моyчкi стаяy за спiнай Вадзiма i y размову не yмешваyся. – Па-мойму, Пума на цябе паклала вока.

– Пума? – уголас паyтарыy Вадзiм.

– Гэта мая клiкуха, – растлумачыла дзяyчына. – Сапраyднае маё iмя Леся.

– Вадзiм, – з ходу ляпнуy Корбут.

– Ну вось i пазнаёмiлiся, – адзначыла Леся i yзяла яго за руку.