Праўда ў вочы

А вечарам зайшоy у двор садка, дзе яго yжо чакаy Кузьма Уладзiмiравiч з канём. Аддаy бутэльку вiна, пажадаy шчаслiвага Новага года.

…Ярка свяцiлiся вокны y яго кватэры. Мiльгалi галовы дзяцей. Жонка была y «трансе», бо лямант яе быy чуваць ажно на вулiцы. «Нiчога, зараз сцiхне», – прашаптаy Іван Пятровiч i весела рушыy з канём у пад’езд i далей у сваю аднапакаёвую «хрушчоyку».

Праyда y вочы

Аднойчы y абедзенны перапынак супрацоyнiкi нашай фiрмы завялi размову пра паводзiны эканамiста Сямёнава.

– Ён увесь час гаворыць усiм толькi прыемныя словы, камплiменты мне сыпле, але ж я не веру y шчырасць яго слоy! – катэгарычна заявiла галоyны бухгалтар Інэса Алегаyна.

– Сапраyды, – падтрымаy яе начальнiк аддзела кадраy Рамiзiн, – ён, у адрозненне ад нас, нiколi не выказаy свайго абурэння паводзiнамi дырэктара. Хiба ён не ведае, што шэф з намi грубы, з клiентамi нахабнiчае… Дык не, Сямёнаy i слова дрэннага не скажа!

– Ён проста баiцца сказаць людзям праyду y вочы! – уключылася y размову i менеджар Ганна Патапаyна, стрыечная сястра дырэктара.

Усю гэтую размову чуy сам эканамiст, бо яго кабiнет быy побач, а гукаiзаляцыя дрэнная. Сямёнаy набраyся цярпення i зрабiy выгляд, што нiчога не ведае. Але ж зерне, кiнутае калегамi, дало свае yсходы. «Можа, i сапраyды, яны маюць рацыю? – пачалi свiдраваць думкi. – Вiдаць, трэба быць смялейшым, не баяцца выказаць сваё меркаванне, тым больш што гэта будзе iмпанаваць супрацоyнiкам фiрмы».

…І вось праз дзень-другi Сямёнаy, забiраючы y галоyнага бухгалтара накладныя на чарговую партыю тавараy, не стрымаyся i сказаy тое, што думаy. А менавiта выказаy абурэнне, што Інэса Алегаyна, як заyсёды, затрымала аплату па дакументах, няyважлiва адносiцца да даручэнняy кiраyнiцтва i наогул тармозiць многiя добрыя пачынаннi. Інэса Алегаyна пазелянела ад злосцi i сцiснула кулачкi. Стала падбiраць патрэбныя словы, каб выказаць сваё абурэнне паводзiнамi Сямёнава, але ён хуценька шмыгнуy за дзверы.

Назаyтра эканамiст у размове з сакратаркай у прысутнасцi начальнiка аддзела кадраy выказаy нязгоду з новымi iдэямi i патрабаваннямi дырэктара. А потым, разгарачыyшыся, ляпнуy, што дырэктар – яшчэ большы лайдак, чым менеджар Ганна Патапаyна…

Праз некаторы час з Сямёнавым перастала вiтацца Ганна Патапаyна, галоyны бухгалтар пры сустрэчах злосна зыркала на яго, а дырэктар не запрашаy да сябе, як раней, каб параiцца.