На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Вершнікі на дарозе» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Классическая литература, Мифы / легенды / эпос. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Вершнікі на дарозе

Автор
Дата выхода
30 января 2023
🔍 Загляните за кулисы "Вершнікі на дарозе" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Вершнікі на дарозе" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Маргарыта Латышкевіч) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
У дзівосным свеце аповесцей фэнтэзі Маргарыты Латышкевіч ажываюць легенды, спяваюць рунічныя камяні і нараджаюцца чары. Народ Курганова Поля – паэты, ведзьмары, ваяры – процістаяць людзям. Але ці настолькі адрозныя народ Курганоў і чалавечыя сыны?..
Верасовыя пусткі напаўняюцца музыкай ветру, магія пранізвае час і прастору. Вершнікі ўжо на шляху…
📚 Читайте "Вершнікі на дарозе" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Вершнікі на дарозе", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Той, зiрнуyшы на яго спачатку непаразумела, быццам пытанне вырвала яго з плынi думак, змушана пакiваy.
– Я мушу… – пачаy быy Йурай, але тут жа сцiх. Паморшчыyшыся, з гiдлiвасцю паглядзеy на стары меч, якi Лель зараз трымаy на каленях, бо спрабаваy разабраць знакi на клiнку. Закляцце, уплаyленае y метал, злёгку халадзiла Лелевы пальцы.
– Нiшто, – весела абяцала Ружана. – У нас адпачняце як след. У нас ведаеце як гасцей прымаюць? А калi бацька яшчэ i дазнаецца, што праклён зняты… Абяцаю раскошны прыём ды належную yзнагароду.
Але Йурай, падобна, нiколькi тымi абяцаннямi не yражаны, толькi зябка павёy плячыма i пахмурна глядзеy у агонь. Лель, вырашыyшы, што чары на заклятым жалезе замiнаюць лютнiсту, паспешлiва аднёс меч далей ад вогнiшча, уладкаваy ля шурпатага дубовага ствала. Пасля таго Йурай, здаецца, выдыхнуy з палёгкай, але больш гаваркiм так i не зрабiyся, i лютня яго таксама маyчала, паблiскваючы залацiстым бокам ля Йураевых ног.
Зрэшты, меркаваy пра сябе Лель, чары, напэyна, вымагаюць шмат сiл.
Поyня кацiлася па нябёсах, быццам клубок нiтак, патрэскваy агонь, уздыхала над iхнiмi галовамi дубовае голле. А за дубамi мiрна кацiла хвалi возера, i – Лель цвёрда ведаy гэта, хай i не мог пачуць – камянi на iм цiха перагаворвалiся.
Ружана спачатку радасна дзялiлася мясцовымi байкамi пра прыазёрныя дубровы i дзiвы, якiя y iх прыдаралiся. А пасля прыцiхла i задрамала, скруцiyшыся клубочкам ля агню i yкрыyшыся плашчом. Йурай задумлiва кратаy струны лютнi, i Лель доyга глядзеy на лютнiставу светлую галаву, на знiчку завушнiцы, што блiскала мiж валасоy.
А калi прачнуyся, то найперш пабачыy над сабою пераплеценае цёмнае вецце i лiстоту, кранутую залатой сiвiзною восенi. Бялёсае неба праглядала скрозь перапляценне галiн, пад Лелевай шыяй выгiнаyся, муляючы, упарты нязручны корань, i трохi цягнула скуру на параненай скуле.
Лель соладка пацягнуyся i сеy. Пабачыy Ружану, якая таксама пацягвалася i yсмiхалася яму, пабачыy стары меч, уладкаваны iм учора далей ад агню. Пабачыy жаyтагрудую сiнiцу, што гушкалася на тонкай галiнцы маладога дубка, што рос пад самым бокам у старога волата.





