На нашем ресурсе вы можете полностью погрузиться в мир книги «Вершнікі на дарозе» — читайте её онлайн бесплатно в полной, несокращённой версии. Если предпочитаете слушать — воспользуйтесь аудиоформатом; хотите сохранить — скачайте через торрент в fb2. Жанр произведения — Серьезное чтение, Классическая литература, Мифы / легенды / эпос. Также на странице доступно подробное описание, авторская аннотация, краткое содержание и живые отзывы читателей. Мы постоянно пополняем библиотеку и улучшаем сервис, чтобы создавать лучшее пространство для всех ценителей качественной литературы.
Вершнікі на дарозе

Автор
Дата выхода
30 января 2023
🔍 Загляните за кулисы "Вершнікі на дарозе" — аннотация, авторский взгляд и ключевые моменты
Перед погружением в полный текст предлагаем познакомиться с произведением поближе. Здесь собраны авторские заметки, аннотация и краткое содержание "Вершнікі на дарозе" — всё, что поможет понять глубину замысла и подготовиться к чтению. Материалы представлены в оригинальной авторской редакции (Маргарыта Латышкевіч) и сохраняют аутентичность произведения. Если чего-то не хватает — сообщите нам в комментариях, и мы дополним описание. Читайте мнения других участников сообщества: их отзывы часто раскрывают скрытые смыслы и добавляют новые грани понимания. А после прочтения обязательно вернитесь сюда — ваш отзыв станет ценным вкладом в общее обсуждение книги.
У дзівосным свеце аповесцей фэнтэзі Маргарыты Латышкевіч ажываюць легенды, спяваюць рунічныя камяні і нараджаюцца чары. Народ Курганова Поля – паэты, ведзьмары, ваяры – процістаяць людзям. Але ці настолькі адрозныя народ Курганоў і чалавечыя сыны?..
Верасовыя пусткі напаўняюцца музыкай ветру, магія пранізвае час і прастору. Вершнікі ўжо на шляху…
📚 Читайте "Вершнікі на дарозе" онлайн — полный текст книги доступен бесплатно
Перед вами — полная электронная версия книги "Вершнікі на дарозе", адаптированная для комфортного онлайн-чтения. Мы разбили произведение на страницы для удобной навигации, а умная система запоминает, на какой странице вы остановились — можно закрыть браузер и вернуться к чтению позже, не тратя время на поиски. Персонализируйте процесс: меняйте шрифты, размер текста и фон под свои предпочтения. Погружайтесь в мир литературы где угодно и когда угодно — любимые книги теперь всегда под рукой.
Текст книги
Бачыy, блiжэй за yсiх да крыважэрнай пашчы, Ружану – i стралу, што зрывалася i нiяк не магла вызвалiцца з цецiвы, i стрэлы, што яшчэ ляцелi, а пакуль бездапаможна павiслi y паветры. Позiрк без вачэй, галодны i прагны, утаропiyся y лучнiцу, i бледныя павучыныя лапы падбiралiся, рыхтуючыся да скачка.
Гэта было – як тады, на начным беразе лясной ракi. Каменнае кола, драпежнiк – i чалавечае жыццё, якое ад звера трэба любымi спосабамi абаранiць, выратаваць, засланiць сабою. Бо iначай – нельга.
Бо сярэбраная нiць, што пранiзвае i вядзе, указуе адзiны правiльны шлях.
І душная гарачыня паднялася знутры, распiраючы рэбры, i звер, заключаны y чалавечым целе, падняy галаву i зароy. І Лель, паддаyшыся звярынаму поклiчу, якi зараз перамяшаyся, пераблытаyся з хвалямi радаснай гарачынi, рвануyся наперад, вырастаючы, вызваляючыся.
Аброс густою чорнаю поyсцю, ацяжэy, увесь налiты тугою мядзведжаю сiлай. Вырас i падняyся ледзь не пад самую поyню, роyны ростам са стаячымi камянямi. Запаволены час са стогнам рушыy наперад, працягваючы свой адвечны бег, а бязвокую пачвару y лёце сшыбла i пакацiлася з ёю па скалах, рвучы кiпцямi ды раздзiраючы iкламi, другая пачвара.
Вiсклiвым ускрыкам са смуроднай пашчы яго адкiнула назад, ударыла аб скалы. Ён падняyся y некалькi прыёмаy, зарычаy, скалячыся, наставiyшы дыбарам поyсць на гарбатай холцы. А пачварны павук, што адпору не чакаy, зноy зайшоyся крыкам, разявiyшы пашчу, ажно хмараю yзняyся вакол пясок, ажно змяшалася неба i зямля.
Срэбра пела, плылi чары, i песня цякла, быццам рака, падхоплiвала yсiх i yсё, быццам трэсачкi, несла за сабою. Збоку, як рачная хваля, цьмяна мiльгануy стары меч – гэта Ружана падняла яго i трымала аберуч. Мядзведжым слыхам можна было адрознiць, як улiтыя y метал закляццi старадаyнiх кавалёy гучаць суладна з ёю, прызнаюць яе за сваю. І стары клiнок налiyся халоднаю ярасцю i пачвару, што кiнулася, цяжка перабiраючы павучынымi лапамi, ударыy – i сiлай рукi, i сiлаю самой зброi, скаванай для бiтваy з нелюдзьмi.
– Навалач!.. – злосна выдыхнула Ружана.
Пачвара захрыпела, захiсталася i павалiлася долу, але яшчэ не здавалася. Штосьцi вылузвалася y яе знутры, штосьцi яшчэ больш агiднае i вусцiшнае скiдвала павучыную скуру, быццам абалонку, углядалася y Ружану мёртвымi бельмамi.





