Вершнікі на дарозе

– А яшчэ, – прапела яна цiха. – Барву i золата на захадзе, цi не так, мой залаты?

І зноy, прыкрыyшы вочы, прыслухоyвалася да чагось далёкага, няпэyнага. А пасля глянула на лютнiста – на гэты раз без усмешкi, заклапочана i пахмурна. Коратка зiрнула на растрапаную макаyку Леля, i гэтым разам той задыхнуyся ад жаху i прыкрыy далонямi твар. Абы не глядзець ёй у вочы, абы не падаць у дзве чорныя безданi y яе зрэнках.

– Песня i праклён, – прамармытала яна, нi да кога асаблiва не звяртаючыся. – Часам i не адрознiш адно ад другога.

– Я бачу, ясная панi, – прагаварыy Йурай, настойваючы. – Добра бачу, што нам усiм патрэбна гэтае чалавечае дзiця. Нiхто з нас не здолее вырваць з каменя жалезнае церне, а ты ведаеш лепш за мяне, што бывае, калi прошчы нямеюць, i…

– Я ведаю многае, мой залаты, – насмешлiва звузiyшы вочы, адказала яна, i чароyныя агеньчыкi, што абселi яе цёмны плашч, i посах, i травы вакол, згодна зазвiнелi на розныя галасы. Йурай паважлiва нахiлiy светлую галаву, дзынкнуyшы завушнiцаю.

– Я таксама ведаю, мой залаты, – яна yсё яшчэ глядзела на лютнiста, i ямiнка-паyмесяц не знiкала з яе шчакi. – Пра спаборнiцтва паэтаy i бiтвы на песнях. У цябе, здаецца, несправядлiва адабралi магчымасць паказаць сябе?

– О, ёсць многа спосабаy паказаць сябе i сваё майстэрства, ясная панi, – прагаварыy Йурай, звузiyшы вочы. – На мой густ, лепш, калi майстэрства кажа за сябе само.

Тон быy дзёрзкi, ды яна засмяялася, i y Леля ад яе смеху мурашкi прабеглi па спiне.

– А цяпер ты, канечне, захочаш, каб я загадала аднаму з маладых прыдворных паэтаy стаць памагатым гэтаму чалавечаму сыну.

– Гэта было б мудра, ясная панi, – пачцiва азваyся Йурай. – Вядома.

– Вядома, – насмешлiва паyтарыла за iм яна, быццам разумела нешта яшчэ, што лютнiст да пары прыхаваy за паважлiвым тонам ды пачцiвымi словамi. І павярнулася да Леля, i наблiзiлася на крок-два, трохi кульгаючы ды абапiраючыся на посах.

– Падымiся, – загадала yладна. – Дай жа на цябе паглядзець, дзiця.

Лель сутаргавата выпрастаyся, пазбягаючы яе пагляду.

– Зiрнi ж на мяне, – засмяяyшыся, мовiла яна, i чароyныя агеньчыкi задрыжалi, кожны на свой лад паyтараючы яе словы.

– Зiрнi, – шапнуy у Леля над вухам напружаны Йураеy голас. – Не бойся.

Ён падняy вочы – i на iмгненне аслеп, бо прапаy цёмны росны луг, бо расцяклася ва yсе бакi нястрымнае залатое святло.