Қадр кечасидаги қотиллик

– Нималар олиб борган эдингиз?

– Озиқ-овқат, кийим-кечаклар, китоблар…

– Бадиий китобларми?

– «Алишер Навоий асарлари луғати» деган китоб.

– Луғатни нима қиларкан?

– Фахриддин акани биласиз-ку, ўша ерда ҳам тинч ўтирмайди, – кулди Санжарбек. – Назира янганинг гапига қараганда, шу кунларда устоз «Хамса»ни мутолаа қилишга киришибди, ғазаллар ҳам ёзаётганмиш.

– Вой, тинчимаган одам-эй, – раҳбарнинг юзида табассум балқиди, – ғазал ёзишга ўтибди, денг… Нималар биландир машғул экан, демак, юрагида шижоати, қалбида қизиқиши ўчмаган, хавотирга ўрин йўқ.

– Шундай, шундай, – маъқуллаган бўлди терговчи. Сўнг қандайдир истиҳола билан дилидагини тилига чиқарди, – Тоҳир Ғафурович, бу ёғи нима бўлади? Айбсиз одам қамоқда ётаверадими? Наҳотки, бирор йўли бўлмаса!

– Сабр қиламиз, Санжарбек, сабр! – пичирлади ўринбосар стол устидаги тизгин билан телевизорни овозини баландлатиб,– бу уйинг куйгур тизим йўқ бўлмас экан, қўлимиздан ҳеч қанақа иш келмайди.

– Тизим йўқ бўлишини кутсак, Фахриддин аканинг умри қамоқда ўтиб кетмайдими? – деган гап Санжарбекнинг оғзидан беихтиёр чиқиб кетди.

– Секин, секин, – раҳбар телевизорнинг овозини янада баландлатди, – Санжарбек, сизни ташвишлантираётган нарса менинг ҳам юрагимни кемириб ётибди.