Қадр кечасидаги қотиллик

– Жўрабой, ўқишни битирсангиз, ўзимиз сизни ишга оламиз, хўпми?

– Раҳмат устоз, – деди талаба камсуқумлик билан.

– Сизга тегармикан? Жўранинг харидори ортиб боряпти, – кулди Санжарбек.

– Э шунақами? Унда бизни ҳам харидорлар навбатига киритиб қўярсиз, Санжарбек, – ҳазилни давом эттирди прокурор.

– Қани, ўтиринглар. Қийналмасдан етиб келдингларми?

– Раҳмат, Дилмурод Кабирович, ўзингиз яхшими? Уйдагилар…

– Ҳаммаси яхши, фақат шу қотиллик тушмагур ишнинг белига тепиб турибди-да, – мақсадга кўчди прокурор. – Вилоятимиз унча катта эмас, қотиллик жиноятлари аҳён-аҳёнда содир бўлади.

Аммо бу сафаргиси тоза бошимизни қотириб ташлади, ғирт бошқотирма бўлди, на учи, на қуйруғи бор. Йигитларимиз боши берк кўчага кириб қолишди. Ёрдам қилмасангизлар бўлмайди.

– Бажонидил, қўлимиздан келганича ишончингизни оқлашга ҳаракат қиламиз, – деди терговчи қўли кўксида, – ип қанча узун бўлмасин, учи топилар, дейишади-ку.

– Яшанг Санжарбек, сиз ҳақингизда кўп ва хўп гапларни эшитганман, қанчадан-қанча оғир жиноятларни фош этгансиз, бунисини ҳам тез фурсатда очиб ташлайсиз, деган умиддаман. Ҳаммамиз хизматингизда бўламиз, – деди прокурор ички телефон гўшагини кўтариб.

– Хуршиджон, меҳмонлар етиб келишди, анави ишни олиб кирасизми? – деди.

Зум ўтмай ўттиз беш ёшлардаги, тўладан келган, қораширғай йигит бир қучоқ қоғозларни кўтариб, кириб келди.